Szczegóły
Nora Ney – Królowa Ekranu. Portret kobiety tajemniczej. Spotkanie w ramach Święta Ulicy Jana Kilińskiego.
W Sali Multimedialnej, na pierwszym piętrze naszej kamienicy, będzie można podziwiać wystawę „Wyśniona historia kina na Podlasiu”. O godz. 14:00 autorzy opowiedzą o przygotowanej ekspozycji i projekcie. Warto przyjść, ponieważ zarówno wystawa, jak i projekt to oryginalne, intrygujące przedsięwzięcie. Andrzej Górski zdradzi tajniki opowiadania o przeszłości za pomocą fotografii w technice mokrego kolodionu, a Tomasz Adamski przedstawi krótki wykład zatytułowany: Nora Ney – Królowa Ekranu. Portret kobiety tajemniczej.
PROGRAM
- Wprowadzenie – otwarcie wystawy i przedstawienie projektu Wyśniona Historia Kina na Podlasiu
- Pamięć zapisana w mokrym kolodionie – czyli jak opowiadać o przeszłości za pomocą fotografii
- Nora Ney – Królowa Ekranu. Portret kobiety tajemniczej – mini wykład z prezentacją.
NORA NEY chętnie opowiadała reporterom, na wzór aktorów amerykańskich, o swoich fanaberiach lub zdradzała kulisy kontrowersyjnych na owe czasy zainteresowań, jak choćby pasja do pięknych samochodów. Rolą kochanki policmajstra w obrazie Policmajster Tagiejew (1929) zwróciła uwagę filmowców w Polsce i za granicą. Dzięki niej otrzymywała propozycje nawet z berlińskich wytwórni. Film wzbudził zainteresowanie także wśród najwyższych elit politycznych, aktorkę na ekranie chciał zobaczyć sam prezydent Mościcki. Szybko zrobiła karierę. Będąc u jej szczytu kreowała styl hollywoodzkiej gwiazdy i pojawiała się na każdej premierze swego filmu, nawet tej prowincjonalnej. Wszędzie była serdecznie przyjmowana, a że fani często chcieli znaleźć się jak najbliżej swej bogini, musiała korzystać z pomocy miejscowej policji. W 1931 roku pojawiła się w rodzinnym Białymstoku na premierze filmu Serce na ulicy (1931). Po wybuchu II wojny światowej przyjechała z córką do Białegostoku, z którym od lat związana była jej rodzina. Następnie wyjechała do Moskwy, gdzie czytała poezję w jednej z moskiewskich radiostacji. W 1945 roku wróciła na krótko do Polski. W Białymstoku nie znalazła jednak nikogo z rodziny, nie było też już nic, co przypominałoby jej żydowskie korzenie. Synagogi zostały spalone, a cmentarze zaorane. Zmieniła się też rzeczywistość. Nie było w filmie miejsca dla sanacyjnych diw. Nora z siostrą i córką postanowiła więc przenieść się do Nowego Jorku. W Stanach Zjednoczonych nie wróciła jednak do pracy aktorskiej. Słabo mówiła po angielsku, a w jidysz znała jedynie kilka słów, jak Meshuge, czyli szalony. Szukała więc dla siebie innego zajęcia. W kolejnych latach pracowała więc w fabryce lalek, jako pomoc domowa, a na końcu jako urzędniczka w koncernie naftowym. Nie lubiła mówić o swoim wieku i – gdy tylko miała okazję by się odmłodzić – zmieniała datę urodzenia na późniejszą. Najprawdopodobniej jednak urodziła się w 1906 roku w Wasilkowie, choć sama podawała, że była to wieś Sielechowskie. Pytana o filmy, w których zagrała, wymieniała tylko te dźwiękowe, bo nieme wydawały się jej już wówczas tak stare, że ktoś mógłby się zorientować, że jako aktorka te czasy dobrze pamięta. Pod koniec jej życia zorganizowano pokaz jej filmu Córka generała Pankratowa (1934), który bardzo się spodobał zgromadzonej publiczności i był długo oklaskiwany. Jedną z najgłośniej klaszczących osób była Susan Sontag, która bardzo chciała poznać Norę.
O AUTORACH
Andrzej Górski – absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi oraz Instytutu Twórczej Fotografii w Opawie, członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Nauczyciel fotografii w Centrum Kształcenia Ustawicznego im. H. Sienkiewicza oraz Młodzieżowym Domu Kultury w Białymstoku. Stypendysta Prezydenta Miasta Białegostoku (projekt „Sny Białostoczan”, 2007). Od 10 lat zajmuje się XIX-wiecznymi technikami fotograficznymi. Na projekt o powstaniu styczniowym otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a TVP Historia zrealizowała o nim film z serii „Historia żywa”. Fotografie były także publikowane w magazynie „National Geographic Polska”. Od 2013 roku, posługując się stuletnim aparatem i procesem mokrego kolodionu, realizuje projekt dokumentalny „Jak podróżowano w XIX wieku”. Wątek morski projektu był realizowany na największych polskich żaglowcach szkoleniowych, takich jak Dar Młodzieży, Zawisza Czarny i Kapitan Borchardt. Fotografie zdobyły I nagrodę w konkursie fotografii żeglarskiej Pantaenius Jacht Photo (2017), były też nominowane w konkursie Grand Press Photo w kategorii zestaw dokumentalny. Wystawa podsumowująca marynistyczną część projektu była prezentowana w Galerii SKUR 2 w Stavanger podczas Tall Ships Races 2018. W 2019 roku, wątkom podróżnym zarejestrowanym w technice kolodionowej poświęcona była wystawa „Transport dóbr i obrazów” w Galerii Arsenał w Białymstoku.
Maciej Rant – urodzony w Augustowie w czasie, gdy w mieście przebywała ekipa serialu „Czarne chmury”. Kierownik działającego przy Białostockim Ośrodku Kultury kina Forum, pomysłodawca i organizator akcji Filmowe Podlasie Atakuje! oraz dyrektor artystyczny i pomysłodawca Międzynarodowego Festiwalu Filmów Krótkometrażowych ŻUBROFFKA. Filmowiec niezależny, współpomysłodawca i członek kolektywów filmowych Podlasie Makes Me Happy i Hermanos de Chamuco (m.in. filmy: „Krańce świata: Człowiek Ryba”, „Wielki Łapiak”, „Krwawy pazur”, „Tandemem przez pogranicze”, „Ginące zawody: Herr Barbarisch”, „Ginące zawody: Kurzy śpiewak”, „Goście, czyli na wschodnich bezdrożach”), muzycznego kolektywu Demonios Latinos oraz – z Tomaszem Adamskim – kolektywu Kaufman Bros & Sistas (mającego na koncie wystawę „Wyśniona historia kina na Podlasiu” i pracującego nad książką o historii podlaskiego kina). Selekcjoner filmowy, juror, organizator wielu wydarzeń filmowych, muzycznych i wystaw w kraju i za granicą.
Tomasz Adamski – doktor nauk humanistycznych, adiunkt na Wydziale Studiów Kulturowych. Od wielu lat prowadzi zajęcia na Uniwersytecie w Białymstoku z zakresu filmu, fotografii, popkultury. Autor kilkudziesięciu artykułów o tematyce filmoznawczej, współautor kilku publikacji książkowych, autor monografii „Przestrzeń w filmach Rubena Östlunda”. Prezenter, selekcjoner Międzynarodowego Festiwalu Filmów Krótkometrażowych ŻUBROFFKA. Autor licznych prelekcji w wielu kinach studyjnych, współpracujący z Dyskusyjnymi Klubami Filmowymi. Autor niezależnych produkcji filmowych oraz filmów dokumentalnych realizowanych m.in. w USA, Sudanie Południowym, Turcji, Rosji, Norwegii, Kazachstanie i na Białorusi. Często pracuje z młodzieżą w ramach warsztatów filmowych w Polsce (Solniki 44, Krasne, Supraśl) i za granicą (Czechy, Białoruś, Gruzja, Krym).
Więcej: https://www.facebook.com/KaufmanBrosAndSistas
